I d e n t i t y S h i f t C o a c h

Meer dan dertig jaar ervaring in leiderschap,
communicatie, coaching en verandering,
nu gewijd aan het begeleiden van diegenen
die willen leven, leiden en liefhebben
vanuit waarheid, rust en eigen ritme.

Thuiskomen in jezelf begint met eerlijk durven kijken

Mijn naam is Jenny.
Moeder, dochter, vriendin, coach, begeleider, adviseur, vrouw in beweging.

Alles wat ik doe drijft op vele jaren van ervaring, training en opleiding.
Maar is gevormd door levenservaring, observeren, verwonderen en reflecteren.
Niet door methodes alleen.
Door ziekte en herstel.
Door moederschap.
Door leiderschap dat opnieuw gedefinieerd moest worden.

Ik geloof niet (meer) in snelle antwoorden.
Wel in eerlijkheid, vertraging en volwassen keuzes.

Ik begeleid mensendie bereid zijn
om zichzelf niet langer te overschreeuwen
maar ook niet meer te negeren.

Naast wat ik doe als coach, adviseur en sparringpartner schrijf ik.
Niet omdat ik iets wil onderwijzen.
Niet omdat ik antwoorden heb.
Maar omdat sommige vragen blijven terugkomen.

Deze plek is een verzameling van observaties, dwalingen, verwonderingen en onderzoeken.
Teksten die ontstaan tijdens wandelingen.
Na gesprekken.
Tijdens herstel.
Of wanneer een vraag zich onverwacht aandient en niet meer weggaat.

Ik schrijf hier niet als expert.
Ik schrijf hier als mens.

Soms eindigt een tekst met een inzicht.
Vaker eindigt hij met een nieuwe vraag.

Misschien herken je iets.
Misschien denk je er anders over.
Misschien brengt het je op een eigen spoor.
Dat is meer dan genoeg.

Ben je nieuwsgierig naar de vragen die mij bezighouden?
Dan ben je hier precies op de juiste plek.

♥️

S p o r e n o n d e r Zo e k e r
en
S c h a t g r a v e r

Wat hebben mensen nodig om zich gezien, gehoord, verbonden en van betekenis te voelen?

Die vraag loopt als een rode draad door alles wat ik doe.
Door gesprekken die ik voer. Door wat ik lees. Door wat ik schrijf. Door ontmoetingen, observaties en gebeurtenissen die op mijn pad komen.

SPOREN is mijn persoonlijke onderzoekspraktijk.
Geen project met een einddatum. Geen methode die moet bewijzen dat ze werkt. Geen zoektocht naar snelle antwoorden.

Eerder een vorm van aandacht.

Ik verzamel sporen.
Soms zijn dat verhalen van mensen. Soms een gesprek aan een keukentafel. Soms een ervaring uit mijn eigen leven.
Soms een gebeurtenis in de samenleving. Soms een vraag die blijft terugkomen zonder dat ik precies begrijp waarom.

Tussen heide en woestijn
verzamel ik sporen

Ik ben nieuwsgierig naar wat mensen helpt om zich gezien te voelen. Wat maakt dat iemand zich werkelijk gehoord weet. Hoe verbondenheid ontstaat.

Naar wanneer mensen ervaren dat ze ertoe doen. Wat vertrouwen mogelijk maakt. Wat een gemeenschap tot thuis maakt.

Wat verlies ons leert. Wat hoop voedt.

Niet om zo snel mogelijk conclusies te trekken. Maar om beter te leren kijken.

SPOREN beweegt zich tussen persoonlijke verhalen en maatschappelijke vragen.
Tussen gezondheid en democratie.
Tussen onderwijs en gemeenschap.
Tussen leiderschap en menselijke waardigheid.
Tussen wat zich afspeelt in één leven en wat zichtbaar wordt in de samenleving als geheel.

Elke periode staat één onderzoeksvraag centraal.

Niet omdat die vraag binnen een maand beantwoord moet worden, maar omdat aandacht tijd nodig heeft.

Om gesprekken te voeren.
Om te luisteren.
Om te schrijven.
Om te laten bezinken.
Om ergens op te broeden.
Om nieuwe sporen te ontdekken.

Sommige vragen blijven een maand. Andere blijven jaren.

En soms leidt een spoor niet naar een antwoord, maar naar een betere vraag.

Misschien is dat wel precies de bedoeling. Want uiteindelijk gaat dit onderzoek niet over zeker weten.

Het gaat over blijven kijken. Over blijven luisteren.
Over nieuwsgierig blijven naar wat mensen nodig hebben om zich gezien, gehoord, verbonden en van betekenis te voelen.