Dromen

De afgelopen jaren heb ik veel nagedacht over dromen.

Over de dromen die je volgt.
En over de dromen die je, soms met pijn in je hart, in de koelkast zet of loslaat.

Niet omdat je dat wilt.
Maar omdat het leven je dwingt om opnieuw te kijken.

Niet omdat ze niet belangrijk zijn.
Maar omdat de omstandigheden veranderen.

Toen ik ziek werd, kwam mijn leven abrupt tot stilstand.
Plannen waar ik jarenlang naartoe had gewerkt, vielen weg.
Niet alleen persoonlijk, maar ook professioneel.

In het begin voelde dat als verlies.
Als iets dat me werd afgenomen.
Ik probeerde terug te gaan.
Naar hoe het was.
Naar de snelheid, de adrenaline, de ambities van daarvoor.

Tot ik me langzaam begon te realiseren dat dat misschien niet de bedoeling was.

Dat herstel niet alleen gaat over beter worden.
Maar ook over opnieuw kijken.

Wat past nog?
Wat niet meer?
En wat wil er misschien op een andere manier ontstaan?

Die vraag heeft me de afgelopen tijd steeds meer richting gegeven.

Niet door alles opnieuw uit te vinden.
Maar door eerlijker te kijken naar waar mijn energie, mijn kracht en mijn verlangen écht liggen.

En misschien nog belangrijker:
door te erkennen dat sommige dromen niet verdwijnen,
maar veranderen van vorm.

Zachter.
Duidelijker.
Meer in lijn met wie ik nu ben.

Voor mij betekent dat dat ik mijn werk opnieuw heb ingericht.
Bewuster.
Met nog meer aandacht voor waar ik daadwerkelijk verschil maak.

Niet meer alles.
Niet meer overal.

Maar precies daar waar het ertoe doet.

En misschien is dat wel de grootste verschuiving:

Niet minder ambitie.
Maar helderder en met focus.

Liefs,
 Jenny